Getuigen-van-JEzus-Corrie

Getuigen van Jezus: Corrie ten Boom DEEL 2

Veel mannen en vrouwen zijn op een buitengewone manier door God gebruikt. Zo ook heeft God familie Ten Boom op een speciale manier gebruikt, en in het bijzonder Corrie ten Boom. In een tijd waar er grote strijd en onderdrukking was, hielden zij stand en waren zij geweldige getuigen voor Jezus.

Op een dag werd Corrie in een goederenwagon geladen. Daar ontmoetten Betsie en Corrie elkaar weer na een tijd van elkaar gescheiden te zijn. Ze werden overgeplaatst naar het werkkamp Vught. Na enige tijd werden ze overgebracht naar het beruchte vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück. Twee keer per dag openden Betsie en Corrie daar hun Bijbeltje en vroegen degenen die wilden luisteren om bij hen te komen zitten. Gelukkig werd dit nooit ontdekt door de bewakers.

Ze spraken veel over de hemel. Velen werden gedood. God gebruikte Betsie en Corrie om anderen tot Jezus te leiden en sommigen stierven met Zijn naam op de lippen. Corrie zei: ‘Dat was al ons lijden waard.’ De Heilige Geest gaf hun de kracht om dit te doen.

Ze bemoedigden elkaar en anderen en zeiden: ‘Erger dan vandaag kan het niet worden.’ Maar de volgende dag was het nog erger dan de dag daarvoor. Corrie vertelde hierover: ‘Het was Jezus Zelf die ons erdoorheen droeg. Zijn eeuwige armen waren dag en nacht onder ons.’

Corrie bemoedigde degenen die wilden luisteren. Eens toen Corrie in een gevangeniscel zat, hoorde ze iemand in de cel naast haar huilen. Ze riep: ‘Je moet niet huilen, wees sterk. We zullen spoedig vrij zijn!’ Wat ze daarna hoorde, liet haar schrikken. ‘Tante Kees. O, bent u dat? Ik ben Annie!’

Annie was een van de trouwe clubmeisjes geweest. Corrie sprak: ‘Annie, ken je artikel 1 nog van onze clubwet? Zoek je kracht door gebed.’ Annie hield op met huilen. Zo kregen veel meisjes de kracht die ze nodig hadden door alles wat ze op de clubs hadden geleerd.

Op een nacht werden 250 jonge en niet te veel verzwakte Nederlandse vrouwen opgeroepen om naar een of andere fabriek te worden getransporteerd. Om middernacht zouden ze door de poort gaan, een onzekere toekomst tegemoet.

Corrie kon niet slapen en ging naar het washok. Van hier kon zij de vrouwen voor de poort zien staan. Ze klom uit het raampje en ging op een plaats staan waar ze zeker langs moesten komen en bad: ‘Heer, geef mij een woord voor hen. Misschien zullen ze spoedig sterven. Ik kan niets meer voor hen doen als ze weg zijn.’

Daar kwam de eerste. ‘Jezus is overwinnaar’, zei ze halfluid. ‘O Corrie, hoe durf je. Ga terug naar je barak.’ ‘Vrees niet, geloof alleen.’ ‘Dank je, Corrie, God zegene je.’ ‘Onder jullie zijn de eeuwige armen. Zie op de Heer, Hij heeft je lief.’ Er was een vreugde in haar hart, toen de Heilige Geest door haar heen sprak en zij iedereen kon bemoedigen. Van al die vrouwen keerde slechts één niet naar Nederland terug. Gods beschermende hand was over hen uitgestrekt.

Inmiddels was het half december 1944. Betsie was steeds zwakker geworden en overleed op 52-jarige leeftijd. Corrie keek naar Betsies gezicht en zag dat het er jong uitzag. De dood had alle rimpels van zorg en lijden weggevaagd en er lag een uitdrukking op van hemelse schoonheid en volmaakte vrede.

Vier dagen later werd Corrie naar het kantoor gebracht. Daar werd haar tot haar verbazing meegedeeld dat ze werd vrijgelaten. Na haar vrijlating ging ze naar haar ouderlijk huis aan de Barteljorisstraat, waar zij ook de Haarlemse bevrijding meemaakte.
Corrie begon na haar herstel met het houden van spreekbeurten over haar ervaringen.

Tijdens een bijeenkomst in een kerk in München zag ze een vroegere SS’er, die bewaker was geweest in Ravensbrück. Toen de kerk leegstroomde, kwam hij stralend en buigend naar haar toe. ‘Ik ben u dankbaar voor uw boodschap. Hij heeft ook mijn zonden weggedaan,’ zei hij. Toen hij zijn hand uitstak, kwamen allerlei gedachten in haar op. ‘Here Jezus’, bad ze, ‘vergeef mij en help mij hem te vergeven. Geef mij Uw vergevingsgezindheid.’

Toen ze zijn hand greep, gebeurde er iets ongelofelijks. Het was alsof ze Gods liefde door haar arm voelde stromen. Zo ontdekte Corrie dat de genezing van de wereld niet afhangt van onze vergevensgezindheid of onze goedheid, maar van de Here. Als Hij ons zegt dat wij onze vijanden moeten liefhebben, dan geeft Hij ons met dit gebod ook de liefde en de kracht om dit te doen.

Tot haar tachtigste bleef Corrie onvermoeid doorgaan met reizen. Ze heeft gewerkt en gepredikt in 62 landen aan beide kanten van het IJzeren Gordijn. Ze bracht een ieder de waarheid die ze in Ravensbrück geleerd had: Jezus maakt je meer dan overwinnaar, als je het van Hem verwacht.

In de Verenigde Staten, waar ze heel bekend was, riep de Heer haar bij Zich op haar 91e verjaardag. Nog steeds worden mensen aangeraakt door de vele boeken die zij geschreven heeft. Ook is er een film over haar leven gemaakt, ‘De Schuilplaats’. Het huis van de familie Ten Boom aan de Barteljorisstraat in Haarlem is een museum geworden, waarvan ook een virtuele tour beschikbaar is met gids.

Lees ook: ‘Jacob, ik houd van je’

Tags: