Getuigen-van-Jezus

Getuigen van Jezus: Dwight L. Moody DEEL 2

Veel mannen en vrouwen werden op een buitengewone manier door God gebruikt. Hierdoor hadden ze een grote impact op de mensen om hen heen, de tijd waarin ze leefden en ook op ons vandaag. In deze serie gaan we dieper in op hun leven en bediening.

Moody wilde zijn eigen gemeente in Chicago opbouwen en ging daarom in 1871 een serie preken houden over Bijbelse figuren. Maar voor hij daarmee klaar was, brak er een grote brand uit die zijn kerk en huis volledig verwoestte.

Hij begon meteen geld in te zamelen voor daklozen, maar bedacht zich dat zijn kans verkeken was om zijn gemeenteleden voor Christus te winnen. Hij vroeg God om vergeving en liet daarna nooit een kans voorbijgaan om iemand over Christus te vertellen.

Tijdens enkele samenkomsten die hij leidde, zag hij telkens twee vrouwen voorin zitten bidden. Hij vroeg hun voor wie zij dat deden, en zij antwoordden: ‘Voor u, omdat u de kracht van de Geest nodig hebt.’ Moody ontdekte dat hij die inderdaad nodig had en riep tot God om hem te helpen.

Dat gebed werd niet lang daarna geweldig verhoord. Toen hij daarna weer begon te preken, sprak hij zoals altijd hetzelfde woord. Toch kwamen er honderden tot bekering. Een nieuw tijdperk was voor hem aangebroken, nu hij de doop in de Heilige Geest had ontvangen.

De preken van Moody waren helemaal gebaseerd op de bediening van het Woord. Hij leerde de mensen de Bijbel te bestuderen. Als hij sprak, vlogen de Bijbels weg. Voor zijn campagnes waren de grootste zalen nodig. Maar tegelijkertijd was er ook tegenstand.

Er was een advocaat uit Chicago die verschillende valse beschuldigingen deed over Moody’s karakter en het werk dat hij deed. Deze beschuldigingen werden snel verspreid en het bereik was groot. Dit zou Moody’s bediening veel schade kunnen doen. Maar uiteindelijk werd Moody van alle beschuldigingen vrijgesproken en de diensten waren voller dan ooit.

Anderen vonden dat zijn samenkomsten te emotioneel waren. Moody’s antwoord hierop was een getuigenis van een ervaring die hij had meegemaakt in een gevangens in Colorado. Moody had van de gouverneur van die staat toestemming gekregen om een gevangene te vertellen dat zij gratie kreeg. Deze vrouw had al drie jaar gezeten in de gevangenis. Aan het einde van zijn preek vertelde hij dat ze gratie kreeg, en er ontstond grote opwinding.

Later zei hij: ‘Als er zoveel opwinding en ontroering kan ontstaan door een gratieverklaring aan een medemens, kan ik niet begrijpen dat men mij van fanatisme beschuldigt als de mensen ontroerd worden wanneer ze gratie hebben gekregen van de almachtige God.’

Na een vermoeiende campagne in Engeland in 1892 maakten Moody en zijn zoon een verschrikkelijke nacht door. Ze waren op een boot op de terugweg naar Amerika. De storm waar ze in zaten, was zo ernstig dat het schip dreigde te zinken. Ze wachtten op hulp, maar er kwam niemand en de storm bleef aanhouden.

Op een gegeven moment kreeg Moody toestemming van de kapitein om een gebedsdienst te houden. Met moeite las hij Psalm 91 voor op het slingerende schip en samen baden ze tot God om hulp.  Later zei Moody dat hij nu wist wat angst voor de dood was.

Hij wist dat hij gered was en dat zijn zonden waren vergeven. Maar wat hem bang maakte, was het feit dat hij iedereen zou moeten achterlaten die hij liefhad. Tijdens het gebed ontving hij rust en vrede en wist Hij dat God hem had gehoord. Diezelfde nacht werden ze gered, door een stoomboot die de noodsignalen had opgemerkt. Zo kwamen ze allemaal veilig thuis.

Moody besteedde weinig aandacht aan gebedsgenezing, omdat hij zelf een goede gezondheid had. Het was niet zo dat hij twijfelde aan Gods kracht, maar hij was op andere dingen gefocust. Zijn werk bestond vooral uit het verspreiden van het evangelie, om op die manier mensen tot Christus te leiden.

Hij preekte op een levendige, directe en eenvoudige manier. Mensen vonden het prettig om naar zijn preken te luisteren, want het was alsof hij met de mensen persoonlijk sprak, in plaats van dat hij aan het preken was. Zo wist hij de aandacht van het publiek te trekken.

Hij baseerde zijn preken op de Bijbel en hij vond Bijbelstudie één van de belangrijkste dingen in het leven van een christen. Hij zei altijd: ‘Wat wij vandaag nodig hebben, zijn mensen die van hun hoofd tot hun voetzolen in de Bijbel geloven; die hem helemaal geloven, zowel wat ze begrijpen als wat ze niet begrijpen.’

Voor Moody was het evangelie een manier van leven. Hij geloofde dat het mogelijk was om een gelukkig leven te hebben met zekerheid, en tegelijkertijd ook gered te zijn voor de eeuwigheid. In zijn preken sprak hij vaak over de redding die Jezus had gebracht, Gods almacht en het zijn van een dienaar in het Koninkrijk van God. Maar wat altijd terugkwam in zijn preken, was de liefde van God.

Altijd wees hij erop dat een ieder die gelooft – wat voor elk verstandig mens mogelijk is – eeuwig leven zal krijgen. Hij liet hun een God zien die duidelijk en open was, en die familie van hen wilde zijn. Daarom hield hij samenkomsten liever in een congreszaal of tent dan in een kathedraal. Dan stond hij op een podium in plaats van op een kansel; niet in een toga, maar in een gewoon pak.

Een van zijn uitspraken tekent hem als Bijbelleraar, hoewel hij geen enkele opleiding had gevolgd:

‘Geloof de Bijbel, lees de Bijbel en doe wat de Bijbel zegt.’

Moody was helemaal toegewijd aan God en was nederig. Hij hechtte geen waarde aan bezittingen en zette zich helemaal in voor de redding van zielen die verloren zouden gaan. Hij was een man van gebed en hij was vol van de kracht van de Heilige Geest. Iemand schatte dat door het werk van Moody rond de één miljoen mensen gered zijn.

Op 22 december 1899 kwam er een einde aan het leven van Dwight L. Moody. Zijn verzwakte hart hield op met kloppen. Het opvallende was dat hij niet lang daarvoor had gezegd:

‘Op een dag zult u in de krant lezen dat D.L. Moody dood is. Geloof het maar niet!
Op dat ogenblik zal ik meer levend zijn dan nu!’

Hij heeft een rijke erfenis achtergelaten. Hij heeft de Kerk laten zien wat haar belangrijkste taak is: zielen winnen voor Jezus.

Lees ook: ‘In het teken van herleving’

Tags:
Vorig artikel

Het verhaal van Wendy

Volgend artikel

Israël, mijn glorie! DEEL 1