`Lifestyle - Het verhaal van André

Het verhaal van André

André (53) werkt al voor vele jaren op de afdeling bouw van de Stichting Johan Maasbach Wereldzending. Op een dag kreeg hij een ongeval op zijn werk: met een zaagmachine zaagde hij zijn vingers eraf. Dit is zijn verhaal.

Het ongeluk
We waren bezig met een renovatie. Op het laatste moment moest er een plaat trespa gezaagd worden. Terwijl het buiten al begon te schemeren, ging ik naar de bouwloods. Ik begon te zagen en draaide de plaat om verder te zagen.

Terwijl ik de plaat goed wilde schuiven, pakte de zaag ineens mijn hand en zaagde mijn vingers eraf. Dit gebeurde binnen één seconde. Ik weet nog dat ik daar vol ongeloof stond te kijken. Het enige wat ik riep, was: ‘Heer, dit kan niet, dit kan niet.’ Ik dacht: wat moet ik doen? Ik liep weg om hulp te halen.

Halverwege dacht ik nog: ik loop terug en zet gewoon mijn vingers er weer op; dan is alles weer oké. Maar daarna dacht ik: nee, ik moet iemand om hulp vragen. Ik ben naar de receptie gegaan en werd vervolgens naar het ziekenhuis gebracht. Toen begon langzaam tot mij door te dringen wat er was gebeurd.

Het kootje van mijn pink was eraf, de helft van mijn ringvinger en driekwart van mijn middelvinger. Mijn wijsvinger hing nog aan een draadje, en de duim was een stukje ingezaagd. De artsen hebben geprobeerd de wijsvinger en de middelvinger te herstellen, waarvan uiteindelijk alleen de wijsvinger behouden is gebleven.

Toen ik in het ziekenhuis lag, kwamen er veel mensen langs en kreeg ik veel aandacht. Er was toen niet veel tijd om aan het verwerkingsproces te beginnen. Ik was gedeeltelijk nog in shock. Het echte verwerken begon pas later en ging in fases.

De storm in mijn leven
De maanden daarna ging ik door een storm van emoties. Wanhopig zocht ik een perspectief voor de toekomst. Ik was namelijk gewend om veel met mijn handen te werken. Ook speelde ik al vanaf mijn vijftiende gitaar. Allerlei vragen gingen door mijn hoofd: Wat gaat dit brengen? Wat is er nog voor mij te doen? Kan ik mijn bediening nog vervullen?

Het was zo’n donkere tijd dat ik dacht: Heer, ik weet het niet, maar dit hoeft voor mij ook niet. Ik merkte dat mijn eigenwaarde en mijn zelfbeeld een flinke deuk hadden opgelopen. De dingen waarin ik goed was, kon ik niet meer doen. Ik voelde me gefrustreerd en boos. Zelfmedelijden wilde mij steeds naar beneden halen en in de put brengen.

Ik was me er wel van bewust dat dit een groot gevaar was en ik wilde mij niet daaraan overgeven. Zelfmoord is de ultieme vorm van zelfmedelijden. Dan vind je jezelf zo zielig dat je uiteindelijk denkt: waarom leef ik nog? Het beste wat ik in deze situatie kon doen, was schuilen bij de Here en vertrouwen dat Hij alles goed zou maken.

De geboorte van onze zoon, Elijah
Maar in diezelfde periode hadden we ook reden om blij te zijn. Want dertien jaar na de geboorte van onze oudste zoon, Jeremy, waren we in blijde verwachting van ons tweede kindje. Daar hadden we heel erg naar uitgekeken. Voor ons was dit echt een wonder, een gebedsverhoring. Tijdens de ziekenhuisperiode en de tijd daarna heb ik veel steun en liefde ontvangen van Gina, mijn lieve vrouw, die hoogzwanger was.

We konden ervaren dat er veel voor ons gebeden werd. Ook de vele bemoedigingen en steunbetuigingen van collega’s en broeders en zusters, deden ons erg goed.

Je merkt dan hoe kostbaar het is om deel uit te maken van een gemeenschap en omringd te worden door lieve broeders en zusters. Vrienden uit de gemeente en familie kwamen helpen om het babykamertje in orde te maken. Want daar waren we nog helemaal niet aan toegekomen. Niet lang na het ongeluk werd onze zoon Elijah geboren. Een blij moment voor ons gezin.

De vreugde van de geboorte van Elijah was voor mij een belangrijke tegenhanger na de traumatische gebeurtenis met mijn hand. Het moment dat de gewone dingen weer zijn beloop kregen in mijn leven, merkte ik dat het in mijn binnenste stormde.

Voor de buitenwereld bleef ik optimistisch en positief, maar vanbinnen ging het tekeer. Ik had zo veel reden om blij te zijn: ik had mijn gezin, mijn bediening en kon de Heer nog dienen (in die tijd was ik voorganger van The Blessing kerk in Breda). Toch kon ik niet blij zijn.

Ik wist niet waar het vandaan kwam en ik wist ook niet wanneer het ging stoppen. Soms moest ik vanbinnen echt tot God roepen: ‘Help me erdoorheen!’ Ik putte veel kracht uit de momenten met God, in het gebed, tijdens het lezen van Gods Woord en in de diensten. Dan bemoedigde Hij mij en kwamen die gevoelens tot rust.

Alleen God kan de storm tot rust brengen
Terwijl ik nu op deze periode terugkijk, ben ik mij er nog meer van bewust dat niemand dit voor mij had kunnen doen dan alleen God de Vader. Zelfs mijn vrouw niet of de lieve mensen om mij heen, hoe goed de woorden ook bedoeld waren. Wie geeft je rust en hoop als je in zo’n storm bent? Alleen de woorden van God hebben de kracht om deze storm tot rust te brengen. (Lees Marcus 4:35-41).


Als God tot je spreekt, op welke manier dan ook – het kan een lied zijn, een preek, een gedachte, een Bijbeltekst, een bemoediging – dan hebben deze woorden een genezende werking en vullen je met Zijn liefde en rust. Dit zorgt ervoor dat je alles een plek kunt geven en weer verder kunt gaan met je leven.

De draad weer oppakken
Daarna ben ik vervangend werk gaan doen in de audiostudio. Ik had de gedachte om nooit meer met dit soort machines te werken vanwege het risico op letsel. Maar na een paar maanden begon ik de dingen te relativeren. Ik miste het werken met mijn handen in onderhoudsprojecten.

Toen ben ik toch weer op de afdeling bouw gaan werken. Beetje bij beetje merkte ik dat ik, ondanks mijn handicap, toch weer behendig werd met mijn hand. Ik kon bijna alles weer wat ik daarvoor ook deed. Door genade kan ik nu volledig meedraaien zonder het idee te hebben dat ik een aantal vingers mis.

Het is geweldig dat God niet alleen bereikbaar is, maar ook naar ons luistert en ons wil helpen. Als je iets ergs meemaakt in je leven, is het belangrijk dat je God nooit verlaat of Hem de schuld geeft. Als je kunt vasthouden dat God goed is – en dat is Hij – dan kom je erdoorheen. Dan komt de storm weer tot rust.


Er is zo veel genade en liefde bij God. Je mag altijd tot Hem gaan in het gebed. Dan sleept Hij je erdoorheen en zal je nog gelukkiger zijn dan daarvoor. Bij God is er altijd hoop. Hij heeft een geweldige toekomst voor jou.

Tags:
Vorig artikel

Geloof het!

Volgend artikel

Dit is mijn wonder: Norval