John T.L. Maasbach | Waar denk je aan?

Evangelist John T.L. Maasbach deelt zijn gedachtegang over het onderwerp: de tijd.

‘Leer ons zó onze dagen tellen, dat wij een wijs hart verkrijgen.’ – Psalm 90:12

‘Hoe kostbaar is de tijd. Het is het kostbaarste wat aan ons gegeven is. Je kan het niet terugkopen of inhalen. We willen allemaal meer tijd. Niet voor niets doen we van alles om er jong uit te blijven zien. De medische wereld probeert van alles uit te vinden om het leven op te rekken. Maar er zit een houdbaarheidsdatum aan het lichaam van de mens en zijn tijd op aarde.

Ik ben blij dat mijn vader mij al op jonge leeftijd ervan bewust maakte hoe kostbaar de tijd is. Ik ben zo dankbaar en vind het zo’n genade van God dat ik jong mocht kiezen om mijn hart aan de Heer te geven en dat ik niet de wereld ben ingegaan en daar zo veel tijd heb verloren. Ik was vijftien jaar toen ik naar de Bijbelschool van Christ for the Nations in Dallas (Texas, USA) ging; nog steeds de jongste student die ze ooit hebben gehad. Ik heb geen spijt van de tijd die ik voor de Here heb gespendeerd. Ik weet nog goed dat ik, toen ik terugkwam, tegen mijn vader zei: ‘Papa, ik voel dat ik het zendingswerk in wil. Ik wil voor de Heer mijn tijd geven.’ Ik was nog maar zestien jaar. Hij zei: ‘Dat is een goede keuze. Dan kan de Bijbelschool beginnen.’ Ik was natuurlijk net een jaar naar Bijbelschool geweest. Ik zei: ‘Hoelang duurt dat dan?’ Hij zei: ‘Wanneer je je diploma krijgt.’ Ik zei: ‘Wanneer is dat dan?’ Hij zei: ‘Als je Jezus ontmoet.’ Dus tot de dag van vandaag zit ik nog steeds op Gods Bijbelschool.

Als ik terugdenk, dan ben ik zo blij dat ik naar zo veel landen heb mogen gaan om het evangelie te prediken. Ik denk aan landen zoals Rusland, Wit-Rusland en Tsjechië, die plotseling open gingen voor het evangelie na de val van de muur. Dat was een gedeelte van de wereld dat afgesloten was. Voor die tijd smokkelde Anne van der Bijl Bijbels naar deze landen. Na de val van de muur konden we er plotseling met vrachtwagens tegelijk heen om tienduizenden Johannes-evangeliën en Nieuwe Testamenten uit te delen. Overal mochten we openluchtcampagnes houden. Die deur is binnen tien jaar ineens weer dicht gegaan. Ik word nu bijna vijftig en reis al ruim dertig jaar over de hele wereld voor het evangelie. Dan denk ik: hoeveel reizen kan ik nog maken in de wereld? Sommige landen waar ik mocht komen, zijn nu gesloten voor het evangelie, terwijl andere landen open zijn. Ik vraag me af hoelang deze landen nog open blijven, zeker als we kijken naar de veranderingen die plaatsvinden in de wereld.

Ik moet denken aan dat liedje: Turn, turn, turn, genomen uit Prediker 3. Voor alles is een seizoen: een seizoen om te planten en om te oogsten, een seizoen om te werken en om te rusten, enz. Ik bid dat de mensen, zoals Mozes zegt in Psalm 90, de wijsheid van de Here mogen hebben hoe ze hun tijd gebruiken. Want je tijd is kostbaar en zo voorbij. Als je de tijd eenmaal verspild en gebruikt hebt, kun je het niet meer terugdraaien. Laten we daarom onze tijd goed gebruiken.’

Prediker 3:1-8:
‘Voor alles bestaat een bepaalde tijd: een tijd om te worden geboren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te oogsten, een tijd om te doden en een tijd om te genezen, een tijd om te verwoesten en een tijd om te herbouwen, een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te treuren en een tijd om te dansen, een tijd om stenen weg te gooien en een tijd om stenen bij elkaar te zoeken, een tijd om te omhelzen en een tijd om niet te omhelzen, een tijd om te vinden en een tijd om te verliezen, een tijd om iets te bewaren en een tijd om iets weg te gooien, een tijd om te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om stil te zijn en een tijd om te spreken, een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten, een tijd van oorlog en een tijd van vrede.’

Tags: