Helga: God heeft mij hersteld, nadat ik in coma lag
Helga Pengel kreeg in 2021 ongemerkt COVID-19 en lag daardoor 2,5 maand in een coma. Al was de weg van herstel zwaar, God was bij haar en heeft wonderen gedaan. Dit is haar wonder.
‘Toen in 2020 COVID-19 uitbrak, dacht ik dit overkomt mij niet. Destijds was ik juffrouw op een basisschool. Hier kwam ik dan ook dagelijks veel in contact met kinderen en ouders, waar van sommigen besmet waren met het virus.
Ongemerkt raakte ik hierdoor in december 2021 ook besmet en moest toen verplicht thuisblijven. Ik had alle symptomen die erbij hoorden, zoals hoofdpijn en koorts. Ook voelde ik mij slap en had geen eetlust.
Op een gegeven moment werden de klachten steeds erger. De koorts bleef maar aanhouden, de vermoeidheid ging niet weg en telkens als ik opstond had ik last van duizeligheid. Mijn dochter moest mij zelfs helpen om de kleine dagelijkse zaken te doen.
Dus nam ik contact op met de huisarts. Ze maakte een huisbezoek, omdat ik niet naar haar toe kon komen. Toen zij mij zag en de klachten hoorden, belde zij meteen de ambulance en werd ik met spoed naar het ziekenhuis vervoerd.
‘AL WAS ER HOGE NOOD EN WAS IK ERNSTIG ZIEK, TOCH WAS IK IN DE RUST.’
Mijn symptomen en klachten waren dusdanig ernstig dat er een heel team klaarstond om mij te helpen. Meteen werd ik opgenomen in het ziekenhuis en aan de beademing gelegd. Na mijn eerste nacht aan de beademing ging het nog steeds niet goed. Mijn ademhaling was erg onrustig. De doktoren zeiden dat ze mij in een coma zouden brengen, omdat zelfs ademen te vermoeiend was voor mijn lichaam.
Al was er hoge nood en was ik ernstig ziek, toch was ik in de rust. Ik lag met mijn handen gevouwen op bed en het enige wat ik kon zeggen tegen de doktoren was ‘doet u maar’. Tegen de Heer zei ik ‘Heer, neem dit allemaal van mij over’ en weg was ik.
Zo’n twee en een halve maand heb ik in coma gelegen op de Intensive Care. Toen ik uit de coma ontwaakte, ontdekte ik dat ik mijn armen en benen niet meer kon bewegen. Ik kon niet zitten, niet zelf eten of lopen. Hierdoor voelde ik mij zo machteloos. Dat wat ik normaal kon doen en vanzelfsprekend leek, lukte niet meer.
Om mij hierin verder te helpen werd ik naar een ander ziekenhuis overgebracht voor verder onderzoek. Daar kreeg ik fysiotherapie en leerde ik hoe ik kon lopen met een rollator. En vervolgens mocht ik in maart verder herstellen in een revalidatiecentrum. Het was een zware weg, maar alles kwam langzaam maar zeker weer op gang, met veel gebed en geloof. Op 22 april werd ik ontslagen uit het revalidatiecentrum en mocht ik officieel naar huis.
‘AL WAS DE WEG VAN HERSTEL ZWAAR, DE HERE HEEFT MIJ IN ALLES GESTEUND.’
Wel moest ik een rollator aanschaffen om zo met goede steun te kunnen lopen. Dit zag ik niet zitten en bad tot de Heer: ‘Ik ga niet mijn hele leven met een rollator lopen’. Ik zei dat in vertrouwen. Na een paar maanden fysiotherapie kon ik in geloof zonder rollator lopen.
De Here heeft mij in alles gesteund. Ik heb mij geen dag alleen gevoeld en voelde mij gedragen door het gebed. Ook was ik niet bang of verdrietig, omdat ik wist dat Hij mij volledig zou herstellen. Ik ben de Heer zo dankbaar voor alles wat Hij voor mij heeft gedaan.’
Gods zegen, Helga
